Krista de Wit

Docent-onderzoeker Muziek Krista de Wit promoveerde op onderzoek naar wat livemuziek kan betekenen voor het welzijn en leren van zorgprofessionals in ziekenhuizen en ouderenzorginstellingen, en daarmee voor de kwaliteit van zorg. 

Krista, van oorsprong violiste, werkte tot 2015 als muziekpedagoog en viooldocent. Daarna verschoof haar focus volledig naar het hoger muziekonderwijs en het werken als zorgmusicus. Haar promotieonderzoek richtte zich op muziekpraktijken in dxe zorgsector en de vraag wat livemuziek kan bijdragen aan het werk van zorgprofessionals. Krista behaalde in 2020 haar doctoraat aan de University of Music & Performing Arts Vienna. Inmiddels werkt ze als docent bij het PCC en als senior onderzoeker bij het lectoraat Music in Context van het Research Centre Art & Society van de Hanze, waar ze kijkt hoe musici de handen ineen kunnen slaan met andere domeinen, om zo maatschappelijke impact te hebben. Eerder werkte ze als docent aan het Royal College of Music Stockholm bij het internationale NAIP-masters programma, en als muziekdocent en uitvoerend musicus in Zweden en Finland. Haar masteronderzoek naar het creëren van participatieve muziekpraktijken voor ouderen met dementie in Stockholm werd in 2013 bekroond met de Kerstin Eliasson Prize for Excellence in Research. In 2022 ontving Krista voor haar promotieonderzoek de Herta & Kurt Blaukopf Award van de University of Music & Performing Arts Vienna. 

Ze werkt als zorgmusicus in een breed palet aan instellingen en domeinen, zoals ziekenhuizen en ouderenzorg. Bij het pcc ontwikkelt Krista nieuw transdisciplinair onderwijs voor muziek, sociaal werk en gezondheidszorgstudenten. Ook geeft ze electives die zich richten op holistische muzikale vaardigheden buiten de podiumcontext. Belangrijke partners in haar werk zijn onder meer Lentis, ZINN en UMCG, waar ze ook studenten naartoe brengt voor stages. “Ik beschouw muziek in eerste instantie als sociale actie, en daarom richt ik me met name op musicking in een brede zin”, legt Krista uit. “Muziek kan dienen als een vorm van zorg en als een katalysator voor contact, en daardoor onze gedeelde menselijkheid voeden.”